اکثر اوقات سعی کردم برای آدمای اطرافم کم نذارم اما اونا با من اینطوری نبودن، به مرور زمان مسائلی برام روشن شد که نسبت به اون لحظه هایی که فکر میکردم بهترین لحظه های زندگیم باشن تردید دارم. احساس حماقتم بخاطر اینه که بیش از حد به دنیا و آدمای اطرافم اعتماد داشتم. من از آدمایی رودست خوردم که حتی یک ذره هم بهشون شک نکردم. تنها مزیت اش باز شدن چشمم به روی واقعیت های زندگی بود. فکر میکنم هیچ چیز بدتر از این نیست که دیگه نتونی به کسی اعتماد کنی. برچسبها: تنهایی های من, روز نوشت+ نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم تیر ۱۳۹۶ساعت 8:25 توسط me